Geloof

Rooms-katholiek, betrokken, en kritisch waar nodig

Geloof is voor mij geen zondagse aangelegenheid. Het is een manier van kijken naar mensen en de samenleving — wat draagt bij, wat verbindt, en wat gaat er mis als we het loslaten. Dat heeft me ook actief gemaakt in de parochie.

Laurentiusparochie Hoogkarspel

Van 2002 tot 2007 was ik vice-voorzitter van de Laurentiusparochie in Hoogkarspel. Een boeiende periode, niet zonder uitdagingen. In die jaren zijn de kerkruimtes heringedeeld en is het interieur van het kerkgebouw volledig gerenoveerd — mede dankzij de inzet van tientallen vrijwilligers uit de gemeenschap.

Kermisbrunch na de viering — de kerk als multifunctionele ontmoetingsplek, 2 juni 2011.

Mijn overtuiging was — en is nog steeds — dat een kerkgebouw meer kan zijn dan een plek voor de zondagse mis. Als gemeenschapsruimte, als ontmoetingsplek, als podium voor cultuur en verbinding. De kermisbrunch op de foto laat zien hoe dat eruit kan zien: een volle, levende kerk.

RK Kerk Nederland

De strategie van de Nederlandse bisschoppen is er helaas lange tijd een geweest van sluiten, sluiten, sluiten. Dat is zeker niet het beleid dat Jezus Christus zou hebben gevoerd. De kerk leeft in haar mensen, niet in haar gebouwen — maar gebouwen zijn wel de zichtbare plek van gemeenschap. Als je die weghaalt, verdwijnt ook de gemeenschap. Dat is een verlies dat je niet eenvoudig terugdraait.

Lourdes met Frans

Zwager Frans wist dat het einde van zijn leven naderde. Hij had nog slechts één wens: samen met ons naar Lourdes, want daar kon hij Jezus ontmoeten. Het verhaal van die reis — met al zijn aarzeling, wilskracht en ontroering — verdient meer dan een alinea.

Johannes van het Kruis

Velen zoeken verdieping in oosterse spiritualiteit, terwijl de eigen westerse traditie verrassend rijk is. Johannes van het Kruis — zestiende-eeuwse Spaanse karmeliet, dichter en mysticus — is daarvan een van de mooiste voorbeelden.

Marleen heeft jarenlang samen met Yoesoef en Marjo een Fuentegroep in Egmond geleid. Fuente — het Spaanse woord voor bron — is een werkwijze waarbij teksten van Johannes als uitgangspunt dienen voor gesprek en persoonlijke bezinning. Niet als lezing of lezing over geloofsleer, maar als oefening in luisteren: naar de tekst, naar elkaar, naar jezelf.

Wat zegt hij ons nu?

Johannes schreef vanuit een kerker. Negen maanden opgesloten door zijn eigen medebroeders, in het donker, half verhongerend. Juist daar ontdekte hij iets wat hij later de Donkere Nacht van de Ziel noemde — niet als metafoor voor ellende, maar als beschrijving van een innerlijk proces dat ieder mens kent.

De kern van zijn boodschap is verrassend actueel: de periodes in je leven waarin het niet werkt, waarin houvast wegvalt, waarin gebeden stil zijn — dat zijn niet de momenten waarop God afwezig is, maar de momenten waarop iets nieuws geboren kan worden. De duisternis is geen eindpunt, maar een doorgang.

In een tijd waarin alles snel moet, zichtbaar moet zijn en meetbaar moet zijn, is dit een tegendraads en bevrijdend idee. Stilte is geen leegheid. Niet-weten is geen mislukking. De nacht heeft zijn eigen wijsheid.

Zijn geschriften zijn geen handleiding voor het gelukzalige leven. Ze zijn een eerlijke beschrijving van de weg naar binnen — met alles wat daarbij hoort: verlies van zekerheden, de moeizame stilte, en uiteindelijk een vrijheid die je niet zelf kunt fabriceren maar alleen kunt ontvangen.

Voor wie meer wil lezen: De Donkere Nacht en De Levende Vlam van Liefde zijn zijn toegankelijkste werken, recent opnieuw vertaald in helder Nederlands.